เราเองง่ะ . nickie
เหอะ เหอะ = =^ ----
อีกนานอ่า กว่าเพื่อนเราจาแต่งเสร็จ = =^
ก้อเลยเอาเรื่องนี้มาให้อ่านก้านก่อนอ่า ^ ^
เป้งเรื่องที่เราอ่านแล้วซึ้งดี ^ ^
อ่านเลยยยย.
.เธอ ฉัน กับวันที่สายเกินไป.
อธิบายเรื่อง
ความรักที่ไม่มีวันเรียกคืนมาได้ ถึงแม้ว่าหัวใจของเราสองคนจะตรงกัน ก็ตาม...
เรื่องมันเกิดขึ้นที่โรงเรียน ก็ไม่มีอะไรมาก เด็กสาวน่ารัก สดใส ร่าเริง ก็ต้องมีคนมาสนใจธรรมดา แต่ที่ไม่ธรรมดาก็คือ ผู้ชายคนนี้บ้านของเค้าอยู่ห่างจากบ้านของฉันไปสามหลัง เค้าเข้ามาจีบฉัน แต่ว่าฉันไม่เคย ไม่เคยคิดแม้แต่จะสนใจอะไร อะไร ในสิ่งที่เค้าทำ แต่อาจจะเป็นเพราะเราต้องเจอกันทุกวัน และบ่อย ฉันเลยได้มีโอกาสที่จะคุยกับเค้ามากขึ้น ได้ฟัง ได้ดู ได้สนใจในความเป็นเค้า ในสิ่งที่เค้าทำ แต่ฉันก็ไม่เคยที่จะคิดสนใจเค้าในด้านของคนรักเลย...
ทุกๆวันฉันจะต้องมานั่งรอที่หน้าประตูบ้าน เพื่อรอแม่กลับมา ฉันก็ไม่เข้าใจแม่เหมือนกันว่าทำไมไม่ให้กุญแจบ้านกับฉันไว้ ฉันนั่งรอแม่กลับบ้านทุกวัน แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม เค้าคนนั้น เข้ามาคุยกับฉัน เค้าพูดว่า "อยู่คนเดียวคงเหงา เรามารอแม่เธอเป็นเพื่อนนะ" ฉันไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เค้าพูดเท่าไหร่ แต่เค้าก็พยายามชวนฉันพูด ชวนฉันคุย ถามโน่น ถามนี่ ไม่ให้ฉันเหงา แล้วแม่ก็มา "เราจะมารอแม่เธอเป็นเพื่อนทุกวันก็ได้นะ เรากลัวเธอเหงา ไม่ต้องเกรงใจเราหรอก" เค้าพูดจบก็หันไปไหว้แม่ฉัน แล้วก็เดินจากไป ตั้งแต่นั้นมา ทุกวันที่แสนธรรมดาของฉัน ก็เริ่มมีเค้าเข้ามา เค้าทำให้ฉัน สนุกขึ้นตลอดเวลา ฉันรู้สึกว่าเวลาที่ฉันอยู่คนเดียว รู้สึกเหงา เค้าจะโผล่มาทุกที
ตอนกลางคืนหลังจากที่เค้ามารอแม่ของฉันเป็นเพื่อนฉัน เค้าก็โทรมาหาฉัน "เหงาอยู่หล่ะซิ เรามาคุยเป็นเพื่อนนะ" ฉันตกใจนิดหน่อย ก็เพราะฉันไม่เคยคิดที่จะให้เบอร์เค้าเลย แต่เค้ารู้ได้อย่างไร "แล้วนายเอาเบอร์เรามาจากไหน" ฉันถามด้วยความอยากรู้ "เพื่อนเธอไง อย่าสนใจมากเลย เอาเป็นว่า เราจะโทรมาบ่อยๆแหละกันนะ" แล้วฉันก็คุยโทรศัพท์กับเค้าจนหลับไป มันเป็นอย่างนี้ทุกวัน เค้าบอกว่า"เราจะกล่อมให้เธอหลับเอง"
ทุกอย่างดำเนินแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนเวลามันผ่านไป 6 เดือน เค้าเข้ามาหาฉัน และก็บอกว่า "เธอรู้ไหมว่าเราชอบเธอมานานแล้ว แล้วเธอหล่ะคิดกับเรายังไง" ฉันอึ้งไปพักนึง ฉันก็พอจะรู้หรอกว่าที่เค้าทำดีกับฉันเพื่ออะไร แต่ฉันไม่เคยแม้แต่จะพังกำแพงของตัวเองเพื่อยอมรับเค้าเข้ามาในชีวิต ฉันเฝ้าบอกกับตัวเองเสมอว่าฉันไม่ได้ชอบนาย ไม่ได้รักนาย ไม่เคยแม้แต่จะคิด ฉันแค่รู้สึกดีเท่านั้นที่ได้พูดคุยกับนาย "ฉันไม่ได้ชอบนาย นายก็รู้ว่าฉันชอบใคร" ฉันพูดแล้วก็เดินจากไป คนที่ฉันชอบตอนนี้เค้าไม่อยู่เมื่องไทยแล้ว เค้าไปไกลมาก ไกลจนฉันเหนื่อยกับการรอ จนคิดว่ารอไม่ไหว จะเลิกรอแล้ว แต่ฉันก็ยอมที่จะรอ และนี่ก็คือกำแพงที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง
ตั้งแต่วันนั้นเค้าหายไป และดูเหมือนว่าฉันจะไม่ได้เจอเค้าอีกเลย ไม่แม้แต่จะเจอกันที่บ้าน ไม่แม้แต่ข้อความหรือเสียงโทรศัพท์จะดัง ฉันนั่งรอแม่กลับมาอยู่คนเดียว เหมือนเมื่อก่อน ทุกอย่างมันเดินวนกลับมาตรงที่เดิม 3 เดือนเต็มๆฉันไม่ได้เห็นเค้า จนในที่สุดเย็นวันนึงฉันเห็นเค้าขี่มอไซต์ออกจากบ้านไป เค้าขับเร็วมาก ฉันเผลอเรียกชื่อเค้าไป แต่เค้าไม่หันมาเลย อาจจะไม่ได้ยินก็ได้ แล้วฉันก็เห็นเค้าขี่มอไซต์ไปไหนมาไหนเรื่อยๆ แต่เค้าจะไปกับผู้หญิงคนนึง ครั้งแรกที่ฉันเห็นเค้าไปกับผู้หญิงคนนั้น ฉันไม่รู้ว่าตัวฉันเป็นอะไร เพียงแต่รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ และน้ำตาก็ไหลออกมา ฉันรีบเดินไปจากที่ตรงนั้นทันที
หลังจากนั้นฉันก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม อยู่กับเพื่อนๆ 8 ชั่วโมง และก็เป็นเวลาที่ไม่เหงา 8 ชั่วโมง ที่เหลือฉันรู้สึกว่าทุกวันผ่านไปช้าๆ และก็เหงามากๆ ฉันใช้ชีวิตกับเพื่อนไปเรื่อยๆ ทำงานกลุ่มกับเพื่อนไปเรื่อยๆ จนวันนึงอาจารย์ก็ให้ทำรายงานคู่ ฉันไม่มาโรงเรียนวันเดียวเพราะไม่สบาย พอมา ก็รู้อีกทีว่าฉันต้องมาทำรายงานคู่กับเค้าคนนั้น เราทำงานรวมกัน จนงานเสร็จโดยพูดกันไม่กี่คำ ถ้าไม่จำเป็นจะไม่มีเสียงของฉันและเค้าหลุดออกจากปากกเลย เราหาข้อมูลจนเย็น แล้วเราเลยต้องกลับบ้านด้วยกัน แต่ฉันกับเค้าเดินห่างกัน 10กว่าก้าว "ผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนนายหรอ" ฉันถามเค้าหลังจากที่เดินมานานแล้ว "ทำไม เธอสนใจเรื่องของเราด้วยหรอ" เจ็บจังเลย เย็นชาสิ้นดี "ก็...ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ" ทำไมน้ำตาของฉันมาเอ่อจะไหลออกมากอย่างนี้ "ใช่เราเป็นแค่เพื่อนกัน เรื่องส่วนตัวของฉัน เธอก็ไม่จำเป็นต้องรู้มากหรอก" ไหลออกมาแล้วน้ำตา ฉันวิ่งแซงหน้าเค้า แล้วหันหลังกลับ "ดูแลตัวเองด้วยนะ เราคงจะไม่ได้เจอกันบ่อยนักอีกแล้ว อย่าขับรถให้มันเร็วมากนะ ฉันเป็นห่วง" เค้าอึ้งนิดๆ แต่ฉันไม่ได้สนใจรีบวิ่งกลับบ้านทันที พอเข้าห้องได้ก็เอาแต่ร้องไห้ จนหลับไป...
เช้าวันนี้ฉันเจอเค้าที่ห้องเรียน แต่ไม่มีการสบตา ยิ้มหรือทักทาย เลย แล้ววันนี้ก็ผ่านไป วันรุ่งขึ้น วันนี้เป็นวันเกิดของฉันแต่เค้าไม่มาโรงเรียน ในใจของฉันลึกๆก็เป็นห่วงเค้าเหมือนกัน แต่ก็มาถามตัวเองว่า ห่วงเพราะอะไรในเมื่อฉันไม่ได้รักเค้าเลยสักนิด ฉันแอบคิดลึกๆเหมือนกันว่าเค้าจะมีของขวัญมาให้ฉันหรือเปล่า แต่เค้าก็ไม่มาโรงเรียน วันนี้ฉันใช้ชีวิตตามปกติ กลับบ้านคนเดียว รอแม่คนเดียว แต่ทำไมวันนี้แม่กลับบ้านเร็วจัง "*เฟรินตอนนี้*บอลอยู่โรงพยาบาล ไปกับแม่เร็วลูก" ฉันรีบขึ้นรถทันที ฉันพูดอะไรไม่ออก ไม่ได้ถามแม่ด้วยว่าเค้าเป็นอะไร ทันทีที่ถึงโรงพยาบาล แม่ลากฉันมาที่ห้องฉุกเฉิน ภาพแรกที่ฉันเห็น พ่อกับแม่ของเค้านั่งร้องไห้อยู่หน้าห้อง แล้วเค้าไปไหน ฉันเข้าไปสวัสดีพ่อกับแม่ของเค้า ไม่นานนักคุณหมอก็ออกมาจากห้อง "หมออยากให้ญาติไปพูดคุยกับเค้าก่อนนะครับ" พ่อกับแม่ของเค้าก็รีบเข้าไปในห้อง นานพอสมควรพ่อกับแม่ของเค้าก็ออกมา "*เฟรินเข้าไปคุยกับ*บอลหน่อยนะ *บอลเค้ากำลังจะไปสบายแล้ว" แม่ของเค้าพูดแล้วบ่อยโฮออกมา
ฉันเข้าไปหาเค้า ภาพที่ฉันเห็นคือ สายอะไรนักหนาก็ไม่รู้ระโยงระยางเต็มรอบตัวเค้าไปหมด เค้าไม่ลืมตา ฉันเค้าไปกอดเค้าด้วยความตกใจ "นายตื่นซิ นายทิ้งให้ฉันรอแม่คนเดียวมาหลายวันแล้วนะ ตื่นซิ ตื่น" ฉันร้องไห้ออกมา ตอนนี้ฉันอยู่ให้ห้องกับเค้าสองคน เค้ายังไม่ตาย หัวใจเค้ายังเต้นอยู่ แต่เสียงมันเบาเหลือเกิน "นายจะทิ้งฉันให้เหงาอยู่คนเดียวหรอ นายยังไม่ได้ฟังคำตอบของฉันเลยนะ" ฉันเขย่าตัวเค้า แต่เค้าไม่รู้สึกตัวเลย "ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมว่าให้ขับรถระวัง ทำไมนายไม่เชื่อฉัน" ฉันทรุดตัวลงแล้วก็จับมือเค้าไว้ "ฟังนะ นายฟังให้ดี ฉันรักนาย นายได้ยินไหม ว่าฉันรักนาย ตื่นขึ้นมาซิ ตื่น..." มือของเค้าขยับ ฉันรีบเงยหน้ามองเค้า แต่เค้าพูดไม่ได้เพราะมีเครื่องช่วยหายใจปิดปากอยู่ เค้าพยายามเอาออก ฉันเลยช่วยเค้าเอาออก "เราได้ยินแล้ว เรารู้แล้ว ในกระเป๋า หยิบไปนะในกระเป๋า" เค้าพูดติดๆขัด เค้าคงเหนื่อยมาก เพราะพูดจบเค้าหลับไป "อย่าหลับซิ ตื่นขึ้นมาคุยกับฉัน ไม่ให้ฉันเหงาไง ตื่นมาพูดกับฉันซิฉันจะได้ไม่เหงา" ไม่นานนักเครื่องวัดคลื่นหัวใจเริ่มเบาลง แล้วก็เดินเป็นเส้นตรง ฉันจับมือเค้าแน่น แล้วก็ร้องไห้ "ทำไม ฉันบอกนายช้าอย่างนี้" ฉันเข้าใจแล้วกับคำที่ว่า เราจะรู้ว่าเค้ามีค่าก็ต่อเมื่อเราเสียเค้าไป หมอและพยาบาลเข้ามาพาร่างของเค้าออกจากห้อง แต่ฉันก็ไม่ลืมหยิบของในกระเป๋าของเค้าออกมา เจอเป็นสร้อยคู่ เป็นแผ่นเหล็กเล็กๆน่ารัก ข้างหลังเขียนชื่อฉันกับเค้า ทั้งสองเส้น มันอยู่ในถุงเล็กๆ ในถุงมีกระดาษเปื้อนเลือดเขียนไว้ว่า สุขสันต์วันเกิดในที่สุดเธอก็ชอบเราแล้วใช่ไหม ฉันอ่านแล้วก็ร้องไห้หนักขึ้น ก็เพราะฉันเองไม่ใช่หรอ ที่หลอกตัวเองมาตลอดจนฉันเสียสิ่งดีๆไปตลอดชีวิต ฉันมองที่ข้อมือตัวเองทีไรก็ร้องไห้ เพราะฉันลงโทษตัวเองด้วยการกรีดข้อมือตัวเอง ฉันมันโง่มากที่ทำอย่างนั้น ถ้าเค้ารู้เค้าคงไม่พอใจแน่ๆ
แต่จงจำไว้ว่าฉันไม่เคยลืมเธอ...
